Yalniz Bir Anne

Görülmeyenler ile baslayip Beyaz Deniz ve Rigelin Gözleri ile devam eden Ingrid Barryün hikayesi, Yalniz Bir Anne ile son buluyor. Serinin bu son halkasinda Roy Jacobsen, fedakarligin sinirlarini, sert bir cografyada yeseren sefkati ve tek basina bir toplulugu ayakta tutan Ingridin hikayesini ustalikla kaleme aliyor.

Savasin gölgesi Barry Adasinin üzerinden cekilmis, geriye cevapsiz mektuplar kalmistir. Ancak Ingrid icin asil direnis simdi baslar. O, savas sonrasi kurulan bu yeni dünyada ve adanin issizliginda savasin öksüz cocuklarini büyütürken bir yandan da mülkiyet kavgalari ve kasaba dedikodulariyla bas etmek zorundadir.

Erkeklerin denizde, kadinlarinsa hem karada hem denizde varlik mücadelesi verdigi Barry Adasinda Ingrid sadece bir anne degil, sarsilmaz bir iradedir de. Salthammerin gövdesine sinen tuz ve kan kokusu ile cocuklarin uykulu nefesleri arasinda Ingrid, bir yuvayi bir vatana dönüstürmenin bedelini öder.

Annesinin, cocuk seslerinin Tanrinin sarkisi oldugunu söyleyisini hatirladi. Derinlerdeki balina dansini düsündü, annesinin aglama sanati üzerine anlattiklarini duyar gibi oldu; gözyasi ancak yalnizlikta yerini bulurdu. Durgun havada üvez agacinin tek bir yapragi kimildamiyordu, ama Ingridin icinde hep bir kipirti, bitmeyen bir huzursuzluk vardi.