Ücleme

Alida Asleyle hala iki sevgili olduklarini düsünüyor, ikisi birlikteler, Alida Asleyle, Asle Alidayla beraber, Alida Aslenin icinde, Asle Alidanin icinde, Alida uzaklara, denize ve gökyüzüne dogru bakiyor, Asle gökyüzünde, orada Asle, Alida rüzgari hissediyor, rüzgar Asle, Asle orada rüzgarin ta kendisi, varligi buralarda degilse bile o artik esen rüzgar, sonra Asle nin buradayim diyen sesini isitiyor, orada oldugunu görüyor, denize bakiyor orada, gökyüzüne bakiyor orada, denizde aciklara bakiyor Alida, gökyüzünde yalnizca Asleyi görmüyor, kendisi de orada, Asle benim varligim senin ve kücük Sigvaldin icinde yasiyor diyor Alidaya, evet öyle, diyor Alida ve hep öyle olacak, Alida Aslenin bundan böyle kendi ve kücük Sigvaldin icinde yasayacagini düsünüyor, bundan böyle kendisinin yasayan bir Asle olacagina inaniyor, Aslenin ben oradayim, hep seninleyim, sakin korkma, hep senin yani basinda olacagim dedigini isitiyor, Alida aciklara bakiyor, o orada, o gökyüzünde, görünmez bir günes gibi onun yüzünü görüyor gökyüzünde, sonra elini görüyor, kaldirmis Alidaya el salliyor ve korkma diyor Alidaya, kendine ve kücük Sigvalda iyi bak diyor ve cok gecmeden tekrar bulusacaklarini söylüyor, Alida onun bedeninin kendi bedenine dokundugunu hissediyor, sacini oksayan elini hissediyor o da Aslenin sacini oksuyor

Jon Fosse