Yeraltindan Notlar

Böyle kendi kösemde manevi yönden cürümüs, cevremden, gercek yasamdan kopmus, kendi yeralti dünyamda kendi yarat-tigim nefrete bogulmus olarak, yasama nasil yan cizdigimi uzun uzadiya anlatmanin ne geregi var sanki

Ben hasta bir adamim... Topraktan ve halkin temelinden kopmus... Kendi kendime serüvenler uydurur... yasama oyunlari oynardim... Icimdeki sürekli kaynasmayi dis etkilerle bastirmaya calisirdim...

...Dünyada ikinci derecedeki bir rolü kendime yakistiramiyor, bu nedenle de ikinci olmaktansa sonuncu olmaya seve seve katlaniyordum... Camurlar icinde debelenirken bile, bir gün gelecek kahraman olacagim diye avutuyordum kendimi... Hayallerle oyalaniyorum... öteden beriden, ozanlardan, roman-cilardan kaptigim kusursuz hayat sahnelerini istedigim gibi bozup degistirebiliyordum bu hayallerimde... Yeryüzünde gercek hicbir varlikla iliskisi olmayan, bu tümüyle hayal ürünü olan asklarim ruhumu o denli cömertce doyuruyordu ki, sonradan gercek bir aska en ufak bir gereksinme duymuyordum. Dogrusu, gercekte var olan birini sevmek benim icin lüks olurdu...

Cünkü bizler, az ya da cok, yasama aliskanligini yitirmis, aksak aksak yürümeye calisan insanlariz. Hem de asil gercek yasamdan igrenecek, onun adini bile isitmek istemeyecek kadar yabancilasmisadir. Bu yadirgamayi, asil gercek yasam i bir is, bir görev sayacak, bu yasami bir kitaptan ögrenmeyi her seyden üstün tutacak kadar da ileri götürmüsüzdür isi... Bizler ölü dogmusuz, zaten coktandir canli sayilmayan babalarin soyundan dogmusuz ve bu durum da gitgide daha cok hosumuza gidiyor. Bundan bir zevk payi bile cikariyoruz. Hatta neredeyse düsüncelerin bizleri dogurmasini saglayacagiz... Biz bugün canlilik denen seyin nerede bulun-dugunu, neyin nesi oldugunu, hangi adla cagrildigini bile bilmiyoruz...