Tersyüz Oyunu

Peki ya ben, ben kimdim Ben sadece baskalarinin
romanlarinin baslarini ezbere biliyordum, benzer bir hikayeye
aittim, baska bir romandan göc etmis bir kahramandim, onun
daha kücük boyutlarda trajedisiz olarak yaratilmis haliydim

20. yüzyil Italyan edebiyatinin en özgün seslerinden Antonio Tabucchi,
Tersyüz Oyununda kimligin, bellegin ve bastirilmis arzularin izini süren
öyküleriyle karsimizda.
Her biri kendi basina duran ama ayni havayi soluyan bu öykülerde
gercekle kurmaca, imgelerle yüzler, gölgelerle cümleler yer degistiriyor.
Baskasinin rüyasinda kendi gecmisine rastlayan bir yabanci, bir
ögleden sonranin isigi, bir melodi ya da bir roman karakteri. Her sey,
anlaticinin bakisinin hafifce kaymasiyla anlam degistiriyor. Tanidik
bir manzara aniden yabancilasiyor, ufak bir sessizlik ani bir tür bilmeceye
dönüsüyor. Her öykü bir aynaya bakiyor ama yansiyan yüz her
seferinde tersyüz edilmis baska bir hayata ait.
Kendime hikayemin icimde oldugunu ve bir gün onu yazacagimi tekrarlardim.
Rüyadaymisim gibi önümdeki beyaz kagida bile bakmadan
masaya oturacagim ve hikaye bir pinar gibi fiskiracak; iste o zaman sanki
büyü gibi, ilham adi verilen, miknatisla cekilen kelimeler kendiliginden
kagidin üzerinde siralanacaklar.