Dagildik Allahim Sen Topla Bizi

Insan derdini anlatmak icin onlarca yol bulabilir belki kari. Kimi söyler, kimi aglar, kimi kacar gider ve kimi de yazar. Ama bence en asil olani susmak.

Ben yazmayi söylemekten degil de susmaktan bir cüz olarak görenlerdenim. Yazarak susmak diye bir hal bu bahsettigim. Kendine saklamaya gücünün yetmediklerinin ardina saklanmak bir cesit. Tanimadigin, tanismadigin biriyle dertlesmek gibi. Hem söylemek hem de söylememek yani.

Simdi de bir muhabbet halkasi kuruyorum kendi icimde. Ismine muhabbet yazilari diyorum bunun. Sen sever misin adini bilmem ama ben sevdim. Her derdime bir sir verip üc ayri kitap olsun istedim. Sözlesmis gibi bir kiraathanede caylarimizi yudumlarken dertlestigimizi, muhabbet ettigimizi hayal ettim. Söyleyince dinleyen bulunmuyordu yazinca olur diye düsündüm.

Canim kari, say ki bir dostun icini dökmesidir bu. Dua eder gibi sessiz feryat etmesidir. Önce kendinde gördügü kusurlari bir bir asikar etmesidir. Gönlünde tasidiklari her dagildiginda Topla Allahim diye dua etmesidir.