152 Gün

Fadimeyi iste ilk kez o gün gördüm. Sanki ilk kez günesi, yildizi, ayi görmüsüm gibi. Gönlümün icine bir kus girdi sanki cikmak icin cirpinip da duruyor. O cirpindikca ben yerimde duramiyordum.
Sonra gitmedim, gidemedim hic. Onun oldugu bir yerden ayrilmak istemedim. Hem bence bu dünyada nasipli olanlar dogdugu yerde ya da doydugu yerde degil de sevdiginin oldugu yerde ölenlerdir.

Canim kari, sana söylemistim daha önce; ben kendime bir dünya kuruyorum. Bu kurdugumun, yasadigimiz dünyada var olmasinin mümkün olmayacagini biliyorum. Onun icin kitaplarin arasina sakliyorum bu dünyayi. Orada sevdiklerim var, sevindiklerim var. Kötü olani almiyorum iceri, onlara kapilarim kapali. Hatta artik duvarlar bile örüyorum girmesinler diye.
O kapilar bir tek sana acik.