Sirca Kösk

Hele sükür, lodos geliyor... Allah vere de fazla sert olmasa dedi. Bunlari söylerken gülümsüyor, yüzünün kalin derisi, kisa kesilmis kir saclarinin dibine kadar kirisiyordu. Yarim saat kadar sonra, deniz oynamaya, ilik, fakat siddetli bir rüzgar direklerde islik calmaya basladi. Geminin iskele tarafina vuran dalgalar yükselip güverte yolcularini islatiyordu. Ellerinde yastiklari, kilimleri, sepetleri, bavullari ile kuytu bir yer bulmaya ugrasan kalabalik, suraya buraya kosuyordu. Bütün araliklar ve ambarlar portakal sandiklariyla doldugu icin yolcularin üstü örtülü bir yer bulabilmeleri pek zordu. Herkes, rüzgardan, dalgalardan korunabilmek icin aksi tarafa yigiliyor, bu yüzden gemi daha cok sancaga yatiyordu. Ortalik adam akilli karanlikti. Bir kösede kusan kadinlar, aglayan cocuklar vardi. Kamara yolculari da, yemeklerini sofrada birakmislar, köselerine cekilmislerdi. Ara sira koridorlarda iki tarafa tutuna tutuna sarhos gibi yürüyen daginik sacli kadinlar görülüyordu.