Sirca Kösk

Bir zamanlar bos gezmeyi is yapmaktan cok seven üc arkadas varmis. Bugünden yarina gecinmek, gittikleri yerlerin birinden yüz bulsalar, besinden kovulmak canlarina tak demis. Alin teriyle kazanip gönül rahatligiyla yemeyi de gözlerine kestiremezlermis, cünkü elleri ise yatkin degilmis. Bir gün, uzun bir yolculuktan sonra, yüksekce bir tepede oturup asagidaki ovada yayilan büyük bir sehre garip garip bakarlar, acaba bu bilmedigimiz yerde nasil karsilanacagiz, diye aci aci düsünürlerken, iclerinden birinin aklina yaman bir fikir gelmis, hemen yerinden firlayip -Gelin benimle beraber, bu sehirde sirca kösk yapalim; ömrümüzün sonuna kadar bolluk icinde, rahat yasariz- demis. Ötekiler -Bu sirca kösk de nedir- diye sormuslar, beriki -Durmayin, vakit kaybetmeyelim, yolda anlatirim- diye onlari pesine takmis, bayirdan asagi kus gibi hizla inmeye baslamislar. Elebasi yolda üc bes sözle arkadaslarina sehire varinca nasil davranacaklarini ögretmis. Indikleri sehir, o memleketin bassehri imis. Bu memlekette bütün millet calisir, herkes elinden gelen isi yapar, kendi basina buyruk, beyler gibi yasarmis. Tarlalarda, dükkanlarda insanlar ari gibi calisir, kazanan kazanamayana destek olur, malini lüzumuna göre baskasiyla degisir, kavgasiz dövüssüz, efendisiz usaksiz, ömrünün sonunu bulurmus. Gündelik islerini gördürmek, nizalarini yatistirmak icin aralarindan sectikleri adamlar hemserilerine hizmet etmekten baska sey düsünmez, zorbaligi akillarindan bile gecirmezlermis.