Sabahattin Ali Öyküleri 1

O zamana kadar bu kulübede calinan viyolonsel, vahsileri alakadar etmezdi. Fakat simdi bu sarki, genc adamin kalbinden istirap ve hickirik halinde viyolonselin tellerine dökülen bu beste, onlari da sasirtti, donuk hassasiyetlerine kadar isledi ve hepsi kosarak kulübenin etrafina toplandilar. Simdi kapida birbirinin üstüne cikarak calgiyi dinleyen zenciler, siyah bir üzüm salkimini andiriyordu. Annelerinin yapraktan eteklerine sarilan kücük cocuklar bile susmuslardi. Ve kulübenin önü aglayan zencilerle evet bu bir mucizeydi ve hepsi birden agliyorlardi bir ari kovaninin agzina benziyordu.