Stary nan

Před třiceći lětami jako dźesaty zwjazk »Zhromadźenych spisow« wušły roman Jurja Brězana jedna wo starym nanje Tobiašu Hawku, kotryž »dojedna so sam ze sobu na hišće wosom połnych dnjow žiwjenja. Wón wumrě w poslednjej minuće dźesateho dnja. W tychle dźesać dnjach přežiwi swoje žiwjenje hišće jónu, w pjećsadowych powědanjach, w zetkanjach, pohibach, gestach, w haj-a-ně a tež w njepomnjeću.Tobiaš Hawk znosy swoje žiwjenje hromadźe, nic zo by je wustajał, jako wosebitosć abo přikład snano, a rozdźěli je jako namrěwstwo.« Brězan pisa wo mužu wysokeje staroby, kotryž ma mysle swoje žiwjenje dostojnje zakónčić. »Štóž tole zbliska sobu dožiwi, dowě so, zo njemóže dostojnje wumrěć, štóž njeje dostojnje žiwy był. Što pak to je: dostojnje žiwy być?« Brězanowy roman spyta na tute dźeń a bóle palace prašenje wotmołwjeć.