Seyrek Yagmur

Bir pazar sabahi Rifat günlerin ayni kaba damlamadigini fark etti.
Günler damliyor ama ayni kaba degil, dedi. Gökyüzüne bakti Bostu.
Hic bulut yoktu, aslinda hicbir sey yoktu. Cagimizin ciplak günesi her
seyi yok etmisti, enginligi, bulutlari ve kuslari... Maviyi bile yok etmisti,
sonra da sirasiyla diger renkleri, bazi sesleri, kelimeleri ve anlamlari.
Insan bu yoklukta yeni bir sey söyleyemez, olsa olsa kendini tekrar
ederdi.
Rifat, zamanimizin bir kahramani gibi, bir niteliksiz adam gibi, bir aylak
adam, bir lüzumsuz adam gibi, bir SR. gibi, geziyor hayatin icinde.
Hayat, arada Rifatin dükkanina da ugruyor.
Rifat, filmleri, kitaplari, hayalleri, fikirleri, dertleri, meseleleri de
geziyor. Ortaya sorulmus sorulari üzerine aliniyor, bazi. Neyin pesinde
bu adam
Rifat, bir hikayenin icinde midir, anlamaya calisiyor, insanin bir
hikayenin icinde oldugunu anlamasinin yolunu ariyor...
Seyrek yagmura semsiye acilir mi