Pinhan

Pinhan, Elif Safakin ilk romani. Bu romaniyla Elif Safak 1998 yilinda Mevlana Büyük Ödülünü aldi.

Pinhan dedi Dürri Baba. Sesi yaprak kimildatmayan saba rüzgari gibi doldu odanin icine.
Pinhan dedi cocuk üst üste üc kere. Ilk kez bu ismi söylerken, farkinda olmadan el cirpti; omuzlari sevincle oynadi; yüzünde gonca güller acti. Ikinci kez söylerken duruldu, az evvelki taskinligindan utandi. Ücüncü kez söylerken, ates basti dilini, damagini; dudaklarinda buruk bir tat kaldi. Beti benzi kül kesildi. O zaman Dürri Baba, kollarini iki yana acip, olan biteni izleyen dervislere dogru dönerek,
Nicedir adini bekler dururdu. Velhasil adi da onu. Iste bugün kavustular birbirlerine. Adi Pinhan olsun bundan böyle dedi.


Döndü halka döndü olanca hiziyla toprak ki siyah bir halka idi ve geceye saklanirdi bazen tuttu su ile karisti su ki sari bir halka idi rengiyle dalasirdi bazen tuttu topragi kucakladi egildim suya baktim suda kendimi gördüm kendimi sen sandim sarilmak icin atildim köprüye hincim yalan imis onu yikarken suya karisan ben oldum

Bir de baktim ki ben ben degilim artik sretim baska bir sret ismim bir baskasinin ismi gönlüm ne yöne akar ben ne yöne verdigin emaneti yitirdim yollarda hata ettim kusur ettim affola...