Milas

Ben Milas.
Kactigim tüm gerceklerin sonunda, üzeri yildiz tozlariyla kapli bir tuzaga kandim ve yara aldim. Sonra düstügüm cukurun en dibinde rastladigim bir hayal yaralarimdan öptü. Izi silindi yaranin ama unutamadim yerini.
Kalbimi, seni sevmedigine inandiramadim.
Kalbimi, senden nefret ettigine inandiramadim.
Maskeli bir baloda ansizin karsilasan Safir ve Milas, artik sadece hayatlarinin degil birbirlerinin de dönüm noktasindalardir. Buna ragmen etraflarini bir büyü gibi saran o görünmez bag, üzerlerinde dolasan kara bulutlarin yildirimlarina inat, ayakta kalmak icin bedenlerine israrla tutunur. Safir, yasadigi hayal kirikliginin etkisiyle öfkesini bir türlü dizginleyemezken; Milas, ona bir nefes boslugu bile birakmamak adina cabalar, her yanini varligiyla doldurur. Ve sonunda ikisini de, kolay kolay siyrilamayacaklari bir oyuna hapseder. Bu oyunun sonunda ya birbirlerinden nefret etmeye devam edecekler ya da bir zamanlar kurup yiktiklari tüm hayalleri yeniden insa edeceklerdir.
Ragmenlere ragmen degil; ragmenlerle birlikte
Milas, Safire attigi her adimda en cok korktugu gerceklere cekildigini fark ettiginde; Safir, düse kalka yürüdügü tuzakli yollarin sonundadir. Her defasinda ona ve yalanlarina kanmaktan yorgun düsen bedeni, Milasin kendine yarattigi korunakli alani birdenbire kusattiginda Milas kacmayi mi yoksa teslim olmayi mi sececektir

Kazandin, beni alt ettin. Artik seninim. Hep senindim. Seninleydim