Mekanin Poetikasi

Mekanin Poetikasi Bachelardin iki büyük yapitindan, opus magnumundan biridir. Zamaninzihnin izinden kosan Bilimsel Zihnin Olusumunun aksine bu yapitinda Bachelard, mekanin zamanzihin tarafindan, dil araciligiyla nasil dolduruldugunu, donduruldugunu, katilastirildigini analiz eder ev, tavanarasi, cekmece, dolaplar, sandiklar, yuva, kabuk, köseler, minyatür ve ucsuz bucaksizlik... Dil anlamlandirir, poetik hayalgücüyse tüm bu anlamlandirma süreclerine direnir, varligin acilmasini saglar Bachelarda göre. Felsefe, fenomenoloji, psikanaliz, fizik, biyoloji, nöroloji... hepsi dolaysiz olanin, baska deyisle poetik hayalgücünün karsisinda ikincildir artik. Bachelard epistemolojisinde yeni bir momenti temsil eden Mekanin Poetikasi, degisimin ve sürekliligin kiskacinda yersiz kalan düsüncenin dil-gerceklik, zaman-mekan, sonlu-sonsuz, icsellik-dissallik, büyük-kücük diyalektikleri araciligiyla kendisine poetik bir yer insa etme girisiminin adidir. Bachelardin dedigi gibi, sairlere kulak vermek gerekir...