Eslik

Eslik, Samuel Beckettin karanligi kanirttigi, isiktan umudu iyice kestigi, uzun hikayelerden olusan müthis bir secki. Insan adeta son solugunu vermek üzeredir.

Atmosfer puslu ve bulaniktir. Olay örgüsü neredeyse yoktur. Eylem yoktur. Anlam yoktur. Zaman, bükülür ve kirilir bir niteliktedir. Agiz degil, kulak ön plandadir

Bir ses geliyor karanlikta sirtüstü uzanmis birine. Sirtindaki basinctan ve gözlerini kapadiginda ve yeniden actiginda karanligin degismesinden anliyor bunu. Sesin söylediklerinin yalnizca kücük bir bölümü dogrulanabiliyor. Karanlikta sirtüstü uzanmissin, diye duydugunda örnegin. Bu durumda söylenenlerin dogruluguna inanmak zorunda. Ama söylenenlerin büyük bölümü dogrulanamiyor. Sunu duydugunda örnegin Su ya da bugün geldin dünyaya.

Hicbir sey kesin degildir. Adi konulamayacak olan büyük ve telafisiz bir kayip vardir sanki. Eslikteki hikayelerin özneleri bu adsiz kaybin etrafinda dolanarak, sürünerek, düsüp kalkarak ama onsuz da yapamayarak icten ice cürüyüp dagilirlar. Sair-yazarin kelimelerle isi bitmemistir henüz, her ne kadar kum gibi dagilsalar da agizda...