Defterler 1914 - 1916

Wittgensteinin degismez calisma tarzi ve yazma bicimi, kücük yaslardan itibaren gelistirdigi, zamanla yetkinlik kazanan defter tutma aliskanligina dayanir. Giderek öbeklenecek sorun odaklari secerek bunlar üzerine düsünümlerini sistemsiz bicimde önce cebinde tasidigi kücük defterlere not olarak düsen Wittgenstein, arkasindan bunlari daha kapsamli bicimde ama yine deginiler adini verdigi kisa paragraflar halinde büyük, ciltli defterlere aktarirdi. Daha sonra bu notlar üzerinde calisarak manüskriler olustururdu. Ekleme, cikarma, düzeltme ve yeniden ifade etme yoluyla metnin arzu ettigi düzeye gelmesini saglardi.

Bu asamali yazim sürecinin tipik ürünü Tractatus Logico-Philosophicustaki düsüncelerin gelistirildigi önhazirlik notlarini iceren defterlerden bir kismi, Wittgensteinin ölümünden sonra, Defterler 1914-1916 basligiyla yayinlanmistir. Tractatus kisa, akli zorlayip karistiran ve dolayisiyla önsözünde Wittgensteina burada bildirilen düsüncelerin dogrulugu bana sorgu-sual edilemez ve kesin-kes görünüyor dedirtecek kadar kendinden emin bir kitaptir.

Oysa Defterler 1914-1916 incelendiginde Wittgensteinin ayni konulari ele alis biciminin daha uzun ve ayrintili olmasinin yani sira, hem catiskili akil yürütmelerde bulundugu hem de süphe icinde kivrandigi görülür. Fakat defterlere tasinan düsünceler, temelde yatan bir mantigi resim teorisi yansitir. Bu mantigin yeri doldurulamaz kesinligi birkac yil sonra kaleme alinan Tractatusta asil bicimine kavusacaktir.