Yeralti Sakinleri

Baslangicta dostluk vardi; ortak hazlarin, ortak heyecanlarin kaynagi... Sonra edebiyat, sonra
siir, sonra sanat, sonra geceler, sonra arayis, sonra hezeyan. Hep ama hep ask vardi, objesi
olsun olmasin, oradan oraya savrulmalar, dostlardan alinan ilham, bebop tinilarinin ritmi.
Basinda da sonunda da cosku vardi; yasamin yakiti, varligin sebebi.
San Francisconun yeralti sakinleri yasamin kiyisinda, tüm o cazin tam ortasindaydilar, gece
ya da gündüz, daima, sokaklarda, aydinlikta, karanlikta ve pek tabii yatak odalarinda, yasamin
özünü kavramanin pesinde... Mardou diye bir kadin vardi; sonra yalnizlik ve ask, hayallerin
insasi ve yikimi, yasamin sarsici fakat olagan döngüsü.
Edebiyatin yasamdan beslenmesi gerektigini savunan Kerouac, Ginsbergden Burroughsa
Beat kusaginin nice figürünün ugradigi Yeralti Sakinlerini üc gün üc gecede, adeta nefes
nefese yazdi, ama en bastan baslamak, hakikati salivermek gerek simdi... Gercegi yanan bir
ates gibi diri, yüregin sesini dürüst kilmak gerek.
Bu hikaye aska ve yasama dair, esrimelerin ya da yanilsamalarin en güzeli.