Kötü Cocuk 3- Soguk Oda Ciltli

O, COK BEYAZDI. KUSURLU OLABILECEK KADAR BEYAZ... BEN, ONU BU KARANLIIN
ICINE HIC SOKMAMALIYDIM.
Büyüdükce böyle zorlasiyor muydu hayat herkes icin Icten ice onlar gibi olmaktan korktugumuz anne
babalarimizla ayni yollardan yürüyorduk sanki. Hayatimizi belirleyecek sinavin stresi, arkadasliklarimiz,
asklarimiz... Hem ben hem de arkadaslarim aslinda bambaska sinavlar veriyorduk hayatlarimizda.
Her seye ragmen Mericle birlikteydik ama hala kimse onaylamiyordu bizi. Onun karanligindaki
varligimi... Mericin karanligina iyi gelip aydinligimi ikimize de sacmayi hayal ederken, karanlikta
kaybolan ben oluyordum sanki. Aslinda biliyordum icten ice bir gün beni terk edip gidecegini. O gün
geldiginde buna engel olamayacagimi da biliyordum. Bu yüzden ondan geriye kalacak, ömrüm boyunca
hatirasini yasatacak bir parcaydi tek istegim...
Tüm hayatimi etkileyecek bir sey yapmaya karar verdim ve sahiden tüm hayatim degisti. Belki de sonsuza
dek...
Siyahligin icinde ne kadar hayatta kalabilir ki minik beyaz nokta Onu yakan karanligin icinde küllerinden
yeniden dogdugunda beyaz noktayi tutabilir miydi artik o siyahlik
Kayla, tuhaf bir mekanizma gibiydi. Etrafina tüm sorunlu cocuklari cekiyordu. Onun etrafindaki cembere
bir sekilde tutunuyorduk ve her ne kadar istese de bizi kovmuyordu. Bir sekilde bizi kesfediyor, icimizdeki
o yarali cocugu görüyor sonra tutundugumuz o cemberdeki elimize sariliyordu. Mucize degildi. Sadece o,
bize inaniyordu.