Kasabanin En Güzel Kizi

Sahile götürdüm onu o gün. Yaz henüz baslamamisti, hafta sonuydu, tenhaydi sahil. Harikuladeydi. Berduslar pacavralari ile kuma uzanmislardi. Bazilari tas banklara oturmus siseyi paylasiyorlardi. Martilar telassiz ve aptal ucuslarindaydilar. Yetmislik-seksenlik karilar kocalari öldükten sonra kendilerine kalacak evleri satip satmamayi tartisiyorlardi. Her seye ragmen huzur vardi havada. Denize dogru yürüdük. Cok az konusarak. Mutluyduk birlikte. Iki sandvic, biraz cips ve icecek bir seyler aldim. Kuma uzanip atistirdik. Birbirimize sarilip uyuduk bir süre. Sevismekten bile güzeldi sanki. Gerilimsiz bir birlikte atis. uyandiktan bir süre sonra eve döndük. Yemek pisirdim. Yemekten sora birlikte oturmayi teklif ettim. Bir sey söylemeden uzun uzun bakti bana. Sonra yumusak bir sesle, Olmaz, dedi. Onu bara biraktim, cikmadan önce eline bir icki tutusturdum. Bir ambalaj fabrikasinda is buldum. Hafta öyle gecti.