İnsancıklar

Yil 1846’dir. Genc Dostoyevski, ilk romani Insanciklar’i tamamlar tamamlamaz ev arkadasi yazar Grigorovic’e okutur. Grigorovic o kadar heyecanlanir ki birkac kez kalkip Fyodor’un boynuna sarilmak ister; fakat arkadasinin asiri duygu gosterilerinden hoslanmadigini bildigi icin yapmaz. Grigorovic ertesi gun romani yazar ve yayimci Nekrasov’a goturur; kitaptan cok etkilenen Nekrasov da elestirmen Belinski’ye... “Yeni Gogol dogdu!” der, Nekrasov, daha kapi agzinda. Ayni gunun aksami, Belinski’ye tekrar ugradiginda onu heyecan icinde bulur: “Nerede kaldiniz? Nerede bu Dostoyevskiniz? Genc mi? Kac yasinda? Hemen getirin bana onu!” Belinski’nin evine getirilen yirmi uc yasindaki genc yazar, daha sonra orada olanlari soyle anlatacaktir: “Ve iste... beni onun yanina goturduler. Belinski’yi birkac yil once heyecanla okumustum, ama bana urkutucu ve sert gelmisti ve benim Insanciklar’imla alay edecek diye dusunuyordum. Beni cok saygili ve agirbasli bir sekilde karsiladi; ama daha bir dakika bile gecmeden her sey bambaska oldu... Atesli atesli, alevli gozlerle konusuyordu. “Siz kendiniz anliyor musunuz?” diyordu bana tekrar tekrar, aliskanligi oldugu uzere bagirarak, “Ne yazmis oldugunuzu anliyor musunuz?.. Butun bu korkunc gercegi, bizlere gostermis oldugunuz bu gercegi siz mi dusundunuz? Olamaz, sizin gibi yirmi yasinda birinin butun bunlari anlamis olmasina imkn yok... Gercegi kesfetmis ve bir sanatci olarak ilan etmissiniz, size bir yetenek verilmis, yeteneginizin degerini bilin ve emin olun, siz buyuk bir yazar olacaksiniz.”Yil 2013. 167 yil sonra Dostoyevski her kusagin basucu yazarlarindan olma ozelligini koruyor ve Insanciklar, onun dunya edebiyatina ilk armagani...