Ikimizin Yikimi

Ian Parkerdan uzak durmam gerektigini biliyordum. Ama uyusturucu saticisi üvey babam beni evden kovdugu icin gidecek hicbir yerim kalmamisti. Ianin büyükbabasinin ciftligindeki kullanilmayan barakaya yerlesmek disinda bir secenegim yoktu. Ian barakada kaldigimi ögrendiginde evindeki bos odaya tasinmam icin israr etti. Bu teklifi kabul etmemeliydim ama bir evin ve sicak bir yatagin cazibesini reddetmek mümkün degildi. Ev arkadasimin kahverengi gözlerinden ve güclü kollarindan bahsetmiyordum bile. Birbirimize hic benzemesek de aramizdaki kivilcim inkar edilemezdi. Hayatim sonunda iyiye gitmeye baslamisti. Ian asktaki tek sansimdi. Umarim gercekler ortaya cikmaya basladiginda ellerimden kayip gitmezdi.