Düsen Korlar

Calder Cruza, bana ucmayi ögrettigi andan beri asiktim.
Dagin tepesinden eteklerine kadar benimle yarisir ve caresizce ihtiyac duydugum özgürlügü bana verirdi. Beni anlardi. O, benim güvenli alanimdi.
Hadley, kiz kardesi kacirildigindan beri kendi hayatini yasamak icin mücadele ediyordu. Beklentiler ve aile baskisinin altinda bogulurken, Calder daima onu anlayan kisi olmustu.
Ta ki bir gece her seyi degistirene kadar. Bir anda en yakin arkadaslardan iki yabanciya dönüsmüslerdi.
Hadley, icimde yasayan bir ates gibi.
Her seyin yanip kül oldugunu sandigimda bile kemiklerimde hala yasayan korlar vardi.
Calder, en cok sevdigi insanlari kaybetmenin esiginden dönmenin nasil bir his oldugunu biliyordu. Böyle bir hatayi bir daha asla yapmayacakti. Ihtiyaci olan tek sey, itfaiye istasyonunda calisip kizlariyla ilgilenmekti.
Ne kadar yanildigini anlamasi icin tek bir an yetmisti; hayati boyunca sevdigi kadini kaybetmeye cok yaklastigi bir an.
Ancak uzun zaman önce icine gömdügü korlar yeniden alevlenirken gölgelerde gizlenen birileri vardi. Ve bu alevi ebediyen söndürmek icin ellerinden geleni yapacaklardi