Büyülü Fener

Filmlerimdeki ritim masa basinda senaryodan dogar, kamera karsisinda da yasamaya baslar. Her tür dogaclama bana yabancidir. Eger cabuk karar vermeye zorlanirsam ter icinde kalir ve korkudan kaskati kesilirim. Film cekimi benim icin ayrintili planlanmis bir yanilsamadir; yasadikca bana daha da aldatici görünen bir gercegin yanilsamasi. Film, belge oldugu zamanin disinda bir düstür. Bundan dolayi Tarkovski sinema yönetmenlerinin en büyügüdür. O, düssel mekanlarda bir uyurgezerin güveniyle hareket eder, hic aciklama yapmaz. Zaten ne aciklayacaktir ki Düslerini bütün iletisim araclarinin en zoru, ama bir anlamda en isteklisi araciligiyla görünür kilabilen bir gözlemcidir. Ben, bütün hayatim boyunca onun büyük bir dogallikla dolastigi kapilari yumrukladim durdum. Ama bu kapilardan iceri ancak birkac kez süzülmeyi basarabildim....