Utanc

Salman Rushdie, Geceyarisi Cocuklarindan hemen sonra kaleme aldi Utanci. Bu iki görkemli roman daha simdiden 20. yüzyil klasikleri arasinda sayiliyor. Cok sayida dile cevrilen Utanc simdi Türkcede. Hic yabancilik cekmeyeceginiz bir ülkede, tanidik karakterler arasinda, zevkle okuyacaginizi düsünüyoruz bu romani.
Politik roman diyebiliriz Utanc icin. Iktidar cilginligina kapilmis politikacilar, olgunlasmamis gördükleri toplumun vasiligine kendilerini atayan hirsli, dinibütün generaller, elbirligiyle demokrasisi delik desik edilmis bir ülke... Müthis bir ironi ve hüzünle anlatiyor Rushdie bu ülkeyi politik romanlarin siklikla basvurdugu basmakalip cözümlere ragbet etmeyen, zengin karakterlerle dolu bir alegori yaratarak basariyor bunu.
Biri Ziya-ül Haka, ikisi baba-kiz Buttolara hem benzeyen hem de benzemeyen karakterlerin önemli roller üstlendigi bu olaganüstü roman, yine benzeyen ama tam da Pakistan denemeyecek bir ülkenin tarihini, utanc duygusunun prizmasindan anlatmaya girisiyor. Ayibi, rezaleti, skandallari da iceren bir anlam zenginligi tasiyan bu utanc özellikle iki karakterde somutlaniyor Utanmazligin kisilesmis hali, sisko doktor Ömer Hayyam Sakil ile baska insanlarin hissetmedikleri bütün utanci kendinde toplayan karisi Safiye Zeynep...