Yeni Dünya

Rahatimin kacacagindan korkarak bir sersemlik zirhinin icine saklanmistim. Artik kendi kendimden utaniyordum. Birkac kere ayaga kalktim. Aynaya bakmak, orada görecegim zavalli cehreye tükürmek istedim. Bu kadarina cesaret edemedim. Kendi kendime, Ne yapabilirdim Elimden ne gelirdi Ben kimim ki diyor, fakat yine kendim, Hic olmazsa kacmazdin... Hic olmazsa dinlerdin. Kim olursan ol... Dünyada kendisi icin hicbir seyi olmayan bir insanin bile baskalarina yardim edecek bir seyi vardir... Hic olmazsa bir tek sözü... diye cevap veriyordum.

Sabahattin Alinin 1930lu yillarin sonlarina dogru kaleme aldigi on üc öyküden olusan kitabi Yeni Dünya, fakirligin, caresizligin ve acimasizligin kol gezdigi Anadoluyu kendine has diliyle anlattigi, okura kücük bir cocugun attigi her adimda dizine vuran gügümün acisini derinden hissettirdigi bir eser.

Hayatini tasrada dans ederek kazanan bir kadinin, atandigi köye yol yapilmasi icin cabalayan bir ögretmenin, ailesini gecindirmenin yükünü omuzlarinda tasiyan Hasanin, asktan ici yanan bir garip berberin, sevdasini kanitlamak icin ovadan daga tuz cuvali tasirken yitip giden bir gencin ve diger bircok sikintili yasamin gercek öykülerini rahati yerinde olanlari huzursuz ederek, ustalikla anlatiyor yazar.

Yeni Dünya, Sabahattin Alinin sözünü sakinmadigi, elestirel gercekci bir öykü derlemesi.