Bir Idam Mahkumunun Son Günü

Idam mahkumu diye haykirdi kalabalik; ve ben askerler tarafindan götürülürken, kafam karismis ve neredeyse baygin
halde yürürken, tüm bu insanlar yikilan büyük binanin gürültüsü gibi ardimdan atildilar. Icimde bir devrim gerceklesmisti.
Idam cezasinin o cümlesine kadar, diger herkes gibi nefes aldigimi, hareket ettigimi, var oldugumu hissediyordum. Simdi
ise, benimle onlar arasinda bir engel oldugunu acikca hissetmistim. Artik hicbir sey simdiye kadar oldugu gibi ayni
görünmüyordu. O büyük ve aydinlik pencereler, o güzel günes isigi, o berrak gökyüzü, bu hos cicek; hepsi solgun ve
korkunctu, kefenin soluk beyaz rengindeydi. Yoluma cikan o erkekler, kadinlar ve cocuklar hayalet gibiydi.
Bu son derece etkileyici romanin mahkum anlaticisi idami bekliyor. Sucu yadsinamaz olsa da, yaklasan ölümün kesinligiyle
mücadele ederken temel insanligi ortaya cikiyor.
Victor Hugonun bu tutkulu erken dönem calismasi, Sefillerdekiyle ayni gücü ve evrenselligi tasiyor. Giyotinin barbarligina
siddetle karsi cikan Hugo, yargiclarin icinde merhamet uyandirmaya calismistir.
Bu hikaye onun inanclarini damitir ve ölüm cezasiyla ilgili devam eden tartismalara oldukca önemli bir katki sunar.