Kücük Kadinlar

Mevsimlerden kisti. Disarida hava cok soguktu, sürekli kar yagiyordu. Evde yere uzanmis olan Jo, Böyle hediyesiz bir yilbasi hic yilbasina benzemiyor, diye homurdandi.
Meg, eski giysilerine bakip hüzünle icini cekti, Fakir olmak cok korkunc bir sey.
Bu arada kardeslerin en kücügü Amy söze karisti. Hic olmazsa kizlarin cok fazla güzel esyasi var, bazilarinin böyle esyalarinin bile oldugunun zannetmiyorum.
Söminede catirdayan odunlarin isiginda yün örmekte olan dört kiz kardes, aralarinda konusuyorlardi. Odadaki esyalar eskiydi, fakat rahatti. Yerdeki halinin rengi soluktu. Duvarlarda iki güzel tablo asiliydi ve raflar kitapla doluydu.
Simdi bu aileyi taniyalim. Kiz kardeslerin en büyügü olan Meg, on alti yasinda güzel bir kizdi. Iri gözleri, yumusak, gür kahverengisaclari, düzgün bir agiz yapisi ve her zaman gurur duydugu beyaz elleri vardi. On bes yasinda olan Jo ise, cok uzun boylu, ince ve esmerdi. Uzun bacak ve kollarini kendisine dert edinmisti.