"Niemand weet wie er morgen nog leeft. Er is geen tijd om te wachten op een andere wereld." Wat een indrukwekkend verhaal! Ik lees vaker boeken die tijdens de Tweede Wereldoorlog afspelen, maar daarvan las ik weinig vanuit Engels perspectief. Wat moet dat verschikkelijk geweest zijn om elke nacht onder de grond in metrostationnen te moeten slapen, om zo te schuilen voor de bombardementen. Toch kon ik mij dit tijdens het lezen helemaal voorstellen. Vanaf de eerste zin zat ik gelijk in het verhaal en kon ik het boek moeilijk wegleggen. Ik las het dan ook in een keer uit.