Tanik ve Arsiv

Batinin siyasal modeli Sehir degil Toplama Kampidir. Atina degil Auschwitzdir. Bugüne

dek Auschwitz hakkinda cok sey söylendi, bircok calisma yapildi. Ama tarihsel bir

perspektiften anlasilir kabul edilen pek cok sey, felsefi acidan muglakligini hala koruyor.

Yirminci yüzyilin önde gelen felsefecilerinden Giorgio Agambenin calismasi, bugün etik

adina ileri sürülen ilkelerin hicbirinin belirleyici sinavdan, Auschvvitzin bizi karsi karsiya

biraktigi etik sinavdan gecemedigini söylüyor bize. Agamben kurtulanlarin tanikliginin

özünde önemli bir bosluk icerdigine dikkat cekiyor. Kurtulanlar, hayatta kalanlar taniklik

edilmesi olanaksiz bir seye taniklik etmek zorunda birakildiklari icin tanikliklari bir bosluk

iceriyor.

Agamben bu carpici calismasinda tanikligin özündeki bu boslugu sorguluyor. Daha

dogrusu olmayan bir seye kulak vermeye calisiyor. Eger insana taniklik eden tek kisi,

insanligi bütünüyle yok olmus kisiyse, bu insan ile insan-olmayan arasindaki özdesligin

asla tam olmadigi ve insani tamamen yok etmenin gercekten mümkün olmadigi, daima bir

seyin geride kaldigi anlamina gelir. Tanik da iste bu artakalandir. diyor bize. Tanigi böyle

kavradiktan sonra, Auschwitzin ardindan etik adina gelistirilmis ögretilerin neredeyse

hepsini bir kenara birakarak, Antik Yunandan günümüze, Spinozadan Nietzscheye,

Kierkegaaddan Heideggere, Benjaminden Adornoya, Blanchotdan Foucaultya pek cok

felsefeciyle hesaplasip, gelecegin yeni etik sinirlarinin haritasini cizmeye yöneliyor.