Heykeltirasin Kizi

Tove Janssonun tanimlanmis her seyle siddetli gecimsizligi vardir. Adlarin, sifatlarin bir seyleri isaret etmekten cok sekillendirdigini, kurumsallastirdigini düsünür. Teselli etmek, hayranlik duymak, boyun egmek, sere serpe bir erkege baglanmamak ve savasa yem olacak bir cocuk yapmamak icin evlenmez. Nazi Almanyasini elestirdigi sivri dilli karikatürleri, Finlandiya devletiyle basini belaya sokar.

Cocuklugun imal edildigini, cocuklari terbiye etmek icin sürü misali icine kapatan bir cit oldugunu düsünür. Cocukluk degil, cocuklar vardir kitaplarinda. Baktiklari her seyde bir catlak bulup icine dalarlar, catlagi büyütür, o seyin bir seyi göstermekten cok bir seyi örttügünü gösterirler. Ve bu cocuklar, büyüklerin dil ve davranislarini taklit ederek, yetiskinlige ve olgunluga baska bir ayna tutarlar. Bu ayna onlara en güzel sizsiniz demez, ne kadar sakil olduklari yansir aynada.

Heykeltirasin Kizinda dört göz vardir diyebiliriz, karakterlerin ve olaylarin kendi halleri, Tovenin ailesinin karakterleri ve olaylari görme tarzi, Tovenin ailenin büyüklerin diliyle karakterleri ve olaylari görme tarzi ve nihayet Tovenin baktigi her seyde bir delik acip paralel bir dünyaya gecmesi.

Yazar dünyalar arasinda kayip durur, bazen anlati birden bildik bir sarki, siir yahut öyküyle yamalanir, yahut bunlarin ucundan tutup baska bir sona cekilir. Tove, Baba ve Denizde catlatmaya basladigi Mumi Vadisini ve Ailesini, bu öykülerle ünlenmis bir yazar icin akla hayale sigmayacak bir sey yaparak, öyküden cikarir.

Heykeltirasin Kizinda bunun niye böyle oldugunu ve Tove Janssonu fantastik sahici yapan seyin bütün ipuclarini buluruz.