Can Atesi

Olaganüstü, güzel, capcanli bir roman.
- Washington Post

On alti yasina geldiginde güzel bir kiz olmustu, sert, soguk ve kendinden emin. Aslinda biraz cirkindi Yüzü siska ve kemikli, burnu bir sekilde kusurlu, agzi bicimsiz ve bakislari sinirli bir kedininki gibi kesik kesik ve kuskulu... Cildi damarli ve solgundu, saclari haftalardir taranmamis gibi daima karmakarisik ve carpici. Bir de cenesinde on yasinda bicakli bir kavgada edindigini iddia ettigi o orak bicimli yara izi vardi, yoksa yillar önce babasi onu tokatladiginda odada ucup masanin keskin bir kösesine carptigi zaman mi olmustu Gözüm sürekli o yara izine kayiyordu, öyle ki yalniz oldugumda ya da okulda hayaller kurarken parmaklarimi kendi cenemin üzerinde o yara izini ararken yakaliyordum...

Kendimi bildim bileli onu nasil izledigimi düsünüyorum da; onu kiskanarak izliyordum, ama basit bir haset ya da küskünlükle degil, ondan belirli bir varolus tavri ögrenebilmek ümidiyle.

Amerikanin dogusunda bir banliyö kasabasinda, onlari ezip gecerek carklarinin arasinda ögütmeye kararli bir dünyaya karsi bes liseli kiz gurur, öfke, güc ve metanetle besledikleri bir bag kurarak haykirirlar Can Atesi Yanar, Yanar
Bu bag, mutlak bir zeminsizlik icerisinde; yetiskinlerin, en cok da erkeklerin kurguladigi bir düzene karsi kenetlenmis ruhlariyla dimdik ve cosku icinde, kendilerinin bile hayal edemeyecekleri sekilde karsi durmalarini saglar. Joyce Carol Oatesun kendi yasantisindan da izler barindiran Can Atesi, dayanisma ve baskaldiriyla örülmüs, hassasiyet ve cesaretiyle kusatan, hepsinden öte yogunlugu ve sinirsizligiyla büyüleyici bir dostlugun, dar bir dünyada gururlu bir yasama ugrasinin öyküsünü anlatiyor.