Sakar

Kayip ilanini gördügüm zaman artik cok gec oldugunu anladim. O sis yüzü ismi olmadan da tanirdim, o kisik gözleri ve o tuhaf gülümsemeyi; hicbir seyin yolunda gitmedigi apacikken, Her sey yolunda demeye calisan o yorgun yüzü, bana düsmanca degilse de umutsuz gözlerle bakan, ulasilmaz bir yere cekilmis o yüzü; Hicbir sey yapamayacaksin diyen bakisi. Gercekten de hicbir sey yapamadigimi o gün anladim. Fotografta iri ilmekli, beyaz bir hirka giymisti, boynundaki fular bluzunun üzerine sarkiyordu, uygunsuz bir kiyafet, sekiz yasinda bir cocuk kiyafeti degil, bir eriskinin kiyafeti; ama hepsinden öte, o tuhaf durusu; kollarini kendine farkli bir hava vermeye calisir gibi garip bir bicimde kavusturmustu. Fotograf bana, her tarafi acidigi halde iyiymis gibi görünmeye calisan o dokunakli halini hatirlatiyordu, acisi sakar hareketlerinden, gergin kollarindan ve bacaklarindan belli oldugu halde; icinde bir seylerin paramparca oldugu hemen fark ediliyordu.

Fransada yasanan gercek bir olaydan yola cikilarak kaleme alinan roman, aile kurumuna sorgusuz sualsiz kutsallik atfedilmesinin yikici sonuclarini yalin ve sarsici bir anlatimla gözler önüne seriyor.