Pauline

1834 yilinin sonlarina dogru bir Cumartesi aksami Grisiernin eskrim odasinin bitisigindeki kucuk salonda toplanmistik; kapi acilip iceri Alfred de Nerval girdiginde bir elimizde kilic, agzimizda puro, hocamizin ara ara destekleyici anekdotlarla bölunen bilge teorilerini dinliyorduk.

Pauline gizli cekmeceleri olan bir eserdir. Dumas onlari acmak icin 17. yuzyildan beri ragbette olan gömulu roman tekniginden faydalanir. Bu teknik, sirayla anlatici olan karakterler sayesinde birbirine baglanan, art arda anlatilar sistemine dayanir. Romanci bu isleyisi secerek gizemlerin ve anlatilan tecrubelerin cesitliliginin adim adim kesfini harekete gecirir, bunlar en sonunda bilgece bir yöntemle birlesir. Romanda giris niteligindeki 1834 yilinin sonlarina dogru sözleriyle bir ana yerlestirilmis uc anlati art arda siralanir. Kendini yazar ve anlatici olarak tanitan Alexandre Dumas cerceve anlatiyi yurutur ve dogrudan okura hitap ederek onunla bir sohbet baslatir..