Masenka

Pansiyon hem Ruslara özgüydü hem de berbat bir yerdi. Berbatti, cünkü bütün gün ve neredeyse bütün gece Stadtbahn trenlerinin sesi duyulurdu, bu da sanki bütün bina hafifce sallaniyormus duygusunu uyandirirdi insanda. Eldivenleri koymak icin bir cikintisi olan bulanik bir aynanin asildigi ve meseden bir konsolun, insanlarin gecerken kacinilmaz olarak carpacagi sekilde yerlestirildigi hol, ciplak ve sikisik bir koridora aciliyordu. Koridorun her iki yaninda da kapilarina siyah kocaman numaralar yapistirilmis ücer oda bulunuyordu.
MASENKA

Nabokov, her zaman benim en sevdigim yazarlardan biri oldu ve her zaman da öyle kalacak. Insanlar ancak üc-dört topu havada cevirebilirken, o bunu on tane topla yapabiliyor.
JEFFREY EUGENIDES