Beton

Viyanali müzikolog Rudolf, en sevdigi besteci Felix Mendelssohn Bartholdy üzerine, on yildir kusursuz bir müzikbilimi calismasi olmasini tasarladigi kitabinin ilk cümlesini bile yazmayi basaramaz. Akciger hastaligi yüzünden cektigi nefes darligi ile Peiskamda yasadigi evde gölge varligiyla asilmaz bir engel olusturan ablasi zamanla onun felaketine dönüsür. Sonunda Rudolfun bir kacis olarak basvurdugu Mallorca yolculugu baska bir insanin korkulu hikayesine sahne olacaktir.

Thomas Bernhardin BETON romaninda, ben-anlaticinin cikmazlarindan actigi yaylim ates, toplumsal yasamin kesitlerini, siyaseti, insan iliskilerinin mahvedici ve gülünc yönlerini menziline aliyor varilamayan mutlu sonlar yerine betonun donuk ve soguk yüzeyinde, insanin taslasmis bir toplumsal hayvana dönüsen sureti yansiyor.

Betonda bir müzikologun kagida dökemedigi eserinin umutsuz kisirdöngüsüyle insan benliginde dinmek bilmeyen modern dünyanin gürültüsü birlikte katilasiyor.

Parlak ve rahatsiz edici bir erteleme, basarisizlik ve umutsuzluk öyküsü olan BETON, Thomas Bernhardin neden cagdas Avrupa yazininin ustalarindan biri olarak anildigina iliskin kusursuz bir örnek. -George Steiner

Belirli kitaplar sayica azdirlar yazinsal önemini hemen, derinden kanitlar. Gizemli, kasvetli bir güzelligi olan bu kitap onlardan biri. -Los Angeles Times

Soru bu dünyada coktandir birinin ne kadar insansi oldugu degil, ne kadar köpeksi oldugudur, bugüne kadar temelde, gercek onurlandirilmak isteniyorsa insanin ne kadar köpeksi oldugunun söylenmesi gereken yerde, ne kadar insancil oldugu söyleniyor. Igrenc olan da bu. -Thomas Bernhard